Z francuskimi komediami jest jeden problem - nie są śmieszne. Ich twórcy maja jednak często niesamowite pomysły. Co więcej, są bacznymi obserwatorami, znakomicie wyłapującymi niuanse z zakresu obyczajowości i związków damsko-męskich. Doskonałym tego przykładem jest obraz "Kobieta na Marsie, Mężczyzna na Wenus".


Bohaterką filmu jest Ariane Marciac (Sophie Marceau) - żona oraz matka, która co prawda półzawodowo para się sprzedażą biżuterii, ale jej głównym zajęciem jest opieka nad domem i jej mieszkańcami, czyli mężem oraz dwojgiem dzieci. Rzeczony małżonek, Hugo (Dany Boon), to z kolei wprawny biznesmen, który całe dnie spędza w pracy, zaniedbując rodzinę. Po kolejnym nieodpowiedzialnym wybryku pana Marciaca, Ariane, by ratować związek, postanawia zamienić się z Hugo rolami. Żeby eksperyment był pod kontrolą, do pomocy zatrudniają bezstronnego arbitra, któremu w oko wpada matka pani domu. A to wszytko podczas trwającego w domu remontu.

To film, fabularny, wiec nie ma co roztrząsać, jakim cudem kura domowa niemal z dnia na dzień może stanąć na czele jakiegokolwiek przedsiębiorstwa. Fikcyjność i kompletne oderwanie od rzeczywistości są tu najmniejszym problemem. Sam pomysł jest bowiem równie szalony i nieprawdopodobny, co interesujący, a na dodatek otwiera nieskończone pole do popisu scenarzystów. Z tym, że raczej tych z Hollywood. Francuzi proponują nam bowiem opowieść przepełnioną stereotypami i schematami - pierwszym rozporządzeniem pani Marciac w firmie jest zamówienie nowego ekspresu do kawy, a Hugo, jak każdy facet, nie potrafi uczesać córki. Czasami pojawiają się jakieś bardziej wyszukane i pełne kolorytu wątki, na przykład, gdy Ariane wybiera się na nieprzyzwoicie obfity lunch, a Hugo, by sprzedać błyskotkę zmienia się w niepoprawnego romantyka i wrażliwca. Podobnych perełek jest tu jednak jak na lekarstwo. W efekcie, każda kolejna scena jest bardziej przewidywalna. Kuleją też dialogi, którym brakuje pikanterii i błyskotliwości.

Jak już jednak wspomniałam, Francuzi mają dar obserwacji i bezbłędnie punktują przynależne płci zachowania, nawyki, wzorce. Szkoda tylko, że swych spostrzeżeń nie potrafili przełożyć na bardziej efektowny język. Bo chociaż "Kobieta na Marsie, Mężczyzna na Wenus" to nie najgorszy film na świecie, a chwilami nawet przyjemny, najzwyczajniej pozbawiony jest polotu i humoru.

Joanna Moreno|Kino Świat