Mam ogromną tolerancję wobec komedii romantycznych. Większość przyjmuję z dobrodziejstwem inwentarza. Zupełnie nie przeszkadzają mi nieprawdopodobne scenariusze, skrajna naiwność bohaterów, pseudoromantyczna rozlazłość górująca nad komediowym aspektem. Wszystko ma jednak swoje granice. Okazało się, że w moim przypadku jest nią "Plan B".

Zoe (Jennifer Lopez) jest spełniona zawodowo, ma grono serdecznych przyjaciół i generalnie jest zadowolona z życia. Do pełni szczęścia brakuje jej tylko... dziecka. Nie wpada jednak w panikę, bowiem ma plan awaryjny. Skoro na jej drodze nie pojawił się przyszły ojciec jej maleństwa, postanowiła znaleźć go w banku spermy. Wiadomo jednak, że życie lubi płatać figle i rzadko kiedy wszystko udaje się zgodnie z planem, nawet jeśli jest to plan B. W chwilę po opuszczeniu kliniki, z plemnikami urządzającymi sobie wyścig w jej macicy, spotyka mężczyznę swych marzeń.

Kojarzycie serial "Majka"? Tu jest podobnie, z tym, że bohaterowie filmu są ciut bardziej wiarygodni, bo uprawiają seks. W każdym razie, facet zakochuje się w dziewczynie od pierwszego wejrzenia, a po kilku randkach i jednej wspólnej nocy jest tak zatracony w miłości, że gotów jest związać się z ukochaną i wychowywać jej potomstwo z probówki. Byłabym gotowa zgodzić się na tak absurdalną opowieść, gdyby między aktorami była chemia albo gdyby były ciekawe wątki poboczne, a nie chore spotkania grupy wsparcia dla samotnych matek z akcją porodową w salonie. Przymknęłabym oko na hormonalno-histeryczny styl obrazu, gdyby królewicz z bajki był Gerardem Butlerem, lub choć odrobinę charyzmatycznym facetem, a nie mydłkiem produkującym sery. Nawet z humorem jest słabo. Zdawać by się mogło, że tak kosmiczna historia to kopalnia błyskotliwych, zabawnych anegdotek i dialogów, tymczasem czekają nas denne gagi i niesmaczne sceny z moczem i żarciem (ciężko mówić w tym przypadku o jedzeniu, proszę mi wierzyć).

Całość przed totalną katastrofą ratuje Jennifer Lopez. Nie, gwiazda nie stała się nagle wybitną aktorką, ale jest w jej roli pewna dawka autoironii, za co należą jej się brawa. Kto nie ma jednak ochoty wysłuchiwać jak J.Lo rozprawia o swym wielkim tyłku albo oglądać jej na sedesie, powinien szybko opracować plan B.

Joanna Moreno | UIP