Powrót Mela Gibsona na ekran, i to w filmie akcji, to wystarczający powód, by wybrać się do kina. Jest jeszcze jeden - Ray Winstone.

Bohaterem jest detektyw Thomas Craven (Mel Gibson), który szuka zabójcy swojej córki, Emmy. Zamiast jednak prowadzić oficjalne śledztwo - wiedziony instynktem - próbuje rozwikłać sprawę na własną rękę. Szybko odkrywa, że za śmiercią córki kryje się większa sprawa.

"Furia" łączy elementy klasycznego thrillera, psychologicznego dramatu i solidnej sensacji. Do tego mamy teorię spiskową, projekt rządowy, korupcję i niezłomną miłość rodzica. Trochę dużo jak na jeden, niezbyt długi film. Natłok informacji i brak ukierunkowania dzieła na jeden tor działają na niekorzyść filmu Martina Campbella. Pozorne natężenie tego, co dzieje się na ekranie paradoksalnie rozładowuje napięcie zamiast je potęgować. Niektóre wątki, wyjaśnienia zdają się być zrobione "na odwal się", podane na tacy, podstawione pod nos. Reżyser nie daje nam szansy na snucie własnych domysłów, ekspresowo daje bowiem gotowe odpowiedzi. Zapewne wynika to z ambicji twórcy "Casino Royale", który w pełnometrażowej produkcji chciał zmieścić jak najwięcej z swojego serialu, na podstawie którego obraz powstał.

Owa ułomność dzieła nie uniemożliwia jednak czerpania przyjemności z sensu. Film chwilami trzyma w napięciu i ma kilka interesujących zwrotów. Czeka nas też kilka udanych pościgów, strzelanin i nawet poczciwe mordobicie. Miło też popatrzeć, że Gibson wciąż potrafi być twardzielem, który nie ma nic do stracenia. Po cichu liczyliśmy, że gwiazdor powróci w wielkim stylu, w niezapomnianym dziele. Chociaż nie zawiódł aktorsko, "Furia" jest filmem tylko niezłym. Na osłodę dostajemy na szczęście bezbłędnego Raya Winstone'a.

Joanna Moreno | iti cinema