Jeden to nieokrzesany rozrabiaka, drugi jest spokojny i dobrze ułożony. Takie duety to podstawa połowy filmów sensacyjnych. Jeśli dodamy do tego niezłe kreacje aktorskie, ładną dziewczyną, na dodatek Polkę, i solidną dawkę humoru, można być pewnym, że w kinie czeka nas niezła porcja rozrywki.

Bohaterami obrazu "Pozdrowienia z Paryża" są agenci tajnych służb. Panowie mają za zadanie rozbić siatkę narkotykową. Richard Stevens (Jonathan Rhys-Meyers) na co dzień pracuje w ambasadzie i grywa w szachy z oficjelami, przydzielony mu partner Charlie Wax (John Travolta) daleki jest od jakiejkolwiek dyplomacji. Komunikuje się poprzez kąśliwe uwagami, wyważanie drzwi i zabijanie.

Zważywszy, że scenariusz powstał na podstawie pomysłu Luca Bessona należy spodziewać się licznych pościgów i mnóstwa wystrzelonych nabojów. Pierwsza połowa filmu to jedna wielka pogoń wymieszana z zabijaniem "wrogów" i noszeniem gigantycznego wazonu z kokainą. Rzecz umiarkowanie porywająca, ale za sprawą kapitalnego Travolty i jego dialogów naprawdę zabawna. I kiedy już chcemy ziewnąć, następuje ostry zwrot akcji. Intryga się zagęszcza i widz przynajmniej przez chwilę może zastanowić się nad tym, o co w tym tak naprawdę chodzi. Reżyser Pierre Morel nie chce jednak zbyt długo trzymać w niepewności i dość szybko czeka nas dalsza część pościgów i mordobicia, przyprawiona poważnym dylematem moralnym.

Fabuła jest boleśnie prosta. Twórcy nawet za bardzo nie starają się ani zaskoczyć, ani wciągnąć. Tu chodzi o to, żeby wyłączyć mózg i mieć radochę z łysego Travolty z bazuką. To pozbawiona innych ambicji nieskomplikowana, mocno przewidywalna rozrywka, która skutecznie pomoże zrelaksować się po ciężkim dniu pracy. Film zagości na półtorej godziny w naszym życiu, pozwoli na ten czas uciec myślom wszelakim a potem zniknie na zawsze. Misja wykonana.

P.S. Tak, wiem. Co z Kasią Smutniak? Niewątpliwie dziewczyna jest ładna, rolę dostała niewielką więc nie miała nadto okazji, by zabłysnąć, na pewno jednak nie przyniosła ojczyźnie wstydu i raczej nie powinno nikogo zdziwić, jeśli zobaczymy ją jeszcze nie raz pośród świszczących kul i eksplozji.

Joanna Moreno | monolith