Jest rok 1969. Wydalony z uczelni tuż przed obroną pracy magisterskiej Jakub Łazowski, wpada na sensacyjny trop, który może zmienić oblicze historii. Z jego dochodzenia wynika, że Witkacy nie popełnił samobójstwa w 1939 roku. Rzeczywistość podsuwa kolejne dowody zadziwiającej mistyfikacji. Kochanka Witkacego przynosi do Desy swoje nieznane portrety, jedna z jego dawnych kobiet przechowuje kartki, które dostała od artysty już po jego rzekomej śmierci. Wszystko wskazuje na to, że wielki mistrz, prowokator i skandalista wciąż żyje. Z lubością pije swoje ukochane piwo, podgląda młode dziewczęta, wydaje kobietom perwersyjne rozkazy i uprawia najpiękniejszą ze sztuk – kłamstwo i wszelkie jego odmiany – na dudka-wystrychizm, kłamizm, neo-naciągizm, fałszyzm, nabieryzm i w pole-wyprowadzizm…

„Mistyfikacja” to niezwykła opowieść o pasji i szaleństwie, miłości i kłamstwie, perwersji i rozkoszy przekraczania granic poznania. W rolę Witkacego wcielił się Jerzy Stuhr; Łazowskiego, który odkrywa wielką tajemnicę swojego mistrza, zagrał Maciej Stuhr.

„Mistyfikacja” to odważna próba nowego spojrzenia na tajemniczą i wielokrotnie podważaną śmierć Witkacego w 1939 roku. Autor scenariusza i reżyser – Jacek Koprowicz, twórca kultowego polskiego horroru pt. „Medium”, proponuje nową wersję wydarzeń, w której jeden z największych prowokatorów i skandalistów XX wieku, nie popełnił samobójstwa i przez lata ukrywał się w mieszkaniu swojej kochanki Czesławy.

Pomysł na film o Witkacym powstawał przez wiele lat. Jacek Koprowicz przez długi czas gromadził informacje dotyczące rzekomego samobójstwa słynnego artysty.

Tajemnicze zdarzenie miało mieć miejsce 17 września 1939 roku w małej miejscowości o nazwie Jeziory. Tego dnia Witkacy wraz ze swoją kochanką Czesławą Oknińską wyruszył na wielokilometrowy spacer w głąb lasu, aby odebrać sobie życie. Z wyprawy wróciła sama Czesława. Połknęła środki nasenne, ale niemal od razu je zwymiotowała. Twierdziła, że Witkacy otworzył sobie żyły. Nigdy jednak nie widziała zwłok ukochanego. Potem wielokrotnie zmieniała zeznania.

Kilkanaście lat później, kochanka Witkacego, narzeczona zakopiańskiego fryzjera, otrzymała kartkę pocztową o treści: „Ratuj, błagam cię, jestem u kresu” podpisaną przez samego Witkiewicza. Kartki zaczęły pojawiać się coraz częściej.  

Po wojnie Czesława Oknińska nagle zjawiła się u dentysty Witkacego. Przyszła po sztuczną szczękę, której artysta nie zdążył odebrać przed opuszczeniem Warszawy, we wrześniu 1939 roku. W tym samym czasie w warszawskiej Desie zaczęły pojawiać się kolejne portrety Czesławy Oknińskiej – portrety, które miały spłonąć w jej mieszkaniu w czasie Powstania Warszawskiego...

W roku 1988 odbyła się słynna ekshumacja zwłok Witkacego. Kości wielkiego mistrza miały zostać zidentyfikowane przez jego kuzyna. Jak się później okazało – kuzyn był szantażowany przez władze, a w grobie odnaleziono prochy 30-letniej ukraińskiej kobiety. W enigmatycznej historii życia i śmierci Witkacego na zawsze pozostała luka, która stała się podstawą nowych rozważań, domniemań, alternatywnych wersji wydarzeń…